Malgranda*

Charley-tiny-aliens“Zie je nu wel dat grootte ertoe doet”, riep Charley vol overtuiging uit toen hij een spannend kortverhaal aan het lezen was over agressieve buitenaardse wezens die in grote getale en met de meest geavanceerde laser- en andere vernietigingswapens, waar zelfs de onvermoeibare verdedigers van het tweede amendement van de Amerikaanse grondwet stikjaloers op zouden zijn, de aarde wilden veroverden. De verschrikkelijke aliens – in de VS niet noodzakelijk beperkt tot buitenaards – hadden echter één “groot” nadeel: ze waren zo klein als fruitvliegjes en toen hun wapentjes speldenprikjes toedienden werden ze door reusachtige kinderhanden en gigantische koeienstaarten achteloos doodgemept en met behulp van eenvoudige vliegenmeppers van hun “a propos” gezwiept. Omdat Charley zelf niet tot het grotere soort honden behoort, vond hij het ergens toch zielig voor die nietige onderdeurtjes.

Lees verder

Advertenties

Lof der Zotheid

HolbeinErasmusFollymarginalia

Illustratie van Hans Holbein Lof der Zotheid

Op zoek naar het geluk, kwam Charley onverhoeds terecht bij de farmaceutische industrie. “Is niet dank zij haar inspanning een enorme vooruitgang geboekt in de behandeling en genezing van allerhande psychische kwalen?” overwoog Charley die zich nog levendig de postbode van de rue Montoyer in Brussel herinnerde, die hij stiekem de bijnaam Prozac had gegeven en die iedereen in een tenenkrommend, onnatuurlijk en opperbest humeur een uitbundige “goedemorgen” toeriep. De ontwikkeling van psycho-farmaceutische middelen heeft de ‘scheikunde van het geluk’ blootgelegd, die in tegenstelling tot de sociale psychiatrie uit de jaren zestig en zeventig in blisterverpakking volop aan de m/v/x kan worden gebracht, ten voordele van de aandeelhouders.

Lees verder

Vermaning uit de prehistorie

 

charley_FlemalleMet een tas vol brillen en petten om volledig te kunnen opgaan in de onbekende bestemming, was Charley die donderdagmorgen om 7 uur in de bus gestapt voor zijn tweede bedrijfsuitstap uit zijn carrière. Lichtjes filegolvend genoot hij van het voortschrijden van de dubbeldeksbus die – met vriendelijke chauffeur en al – was ingehuurd bij een busmaatschappij uit de Begionastreek nabij Gent.

Lees verder

Rubbertranen

smak01Die schaarse zonnige zondag in augustus wandelde Charley op zijn dooie akkertje over het Jan Hoetplein naar het SMAK. Groot was zijn verbazing toen hij boven de ingang zag dat het museum naar zijn oude benaming “CASINO” had teruggegrepen. “Daar wil ik wel eens het fijne van weten”, zei ons altijd nieuwsgierige aagje, en meldde zich als Gentse hond gratis aan de balie. Met het ronde stickertje fier op de borst geplakt liep hij recht een Congolees dorp in. Het dorp dient als decor voor een soort commerciële jaarbeurs, zoals die vroeger op deze zelfde locatie werden georganiseerd, en waarin (FAKE, maar zeer herkenbare) bedrijven, banken en investeerders hun “diensten” en producten ter leegplundering van Congo aanbieden.

Lees verder

Charley en 1000 kg goden

Nyhavn

“Da’s ook een manier om het mobiliteitsprobleem op te lossen”, knikte Charley goedkeurend toen hij plots een boot in de beroemde Nyhavn in Kopenhagen door de lucht zag varen. Charley was letterlijk met hoge verwachtingen naar Denemarken afgereisd, want was dit niet het land van één van de grootste hondenrassen, de Deense Dog, waarvan de reuen MINIMAAL een schofthoogte van 80 cm hebben. Maar hoe hij ook rondkeek en -snuffelde, hij zag enkel Franse buldogs, Pekinezen en Mechelse Schepers keurig aan de leiband lopen.

Lees verder

Indianenverhalen

seattleSeattle hoeft geen letter aan zijn brief uit 1852 te veranderen”, riep Charley bewonderend uit, toen hij zich afvroeg hoe vandaag de brief van het indianenstamhoofd aan de Amerikaanse president zou luiden na honderd dagen – en een paar extra tenenkrullende weken – trumpzaamheid.

Seattle, siʔał, Si’ahl, Sealth, Seathle, Seathl of eventueel ook nog See-ahth, wist toen al dat de mens slechts een draadje is in het weefsel van de aarde, van het leven, en dat wat de mens dit weefsel aandoet, hij ook zichzelf aandoet. De Suquamish indianen, het volk van stamhoofd Seattle, moesten door de komst van de Europeanen, hun leven van vissen, jagen, het plukken van bessen en het reizen per kano drastisch aanpassen aan een nieuw economisch en sociaal systeem dat hen werd opgelegd door vreemde religieuze, maatschappelijke en politieke instanties. Missionarissen, pelshandelaren en uiteindelijk de kolonisten brachten niet enkel nieuwe en dodelijke ziekten mee, maar ook nieuwe technologieën, een monetair systeem én het concept van private eigendom, ook van land dat in de ogen van de indianen aan niemand en iedereen toebehoort.

Lees verder