De verdwenen pluimgraaf

IMG_1977Dol op vogels en heimelijk nog net iets meer op de krokant gebraden versie ervan, overwoog Charley die ochtend een carrière-switch te maken en ging daarom zijn diensten als pluimgraaf aanbieden. De ingebeelde kippetjes en fazanten op Brabantse wijze vlogen hem al in de muil en hij trippelde gezwind het dichtstbijzijnde interimkantoor binnen.  Toen Charley er vierkant werd uitgelachen door Suzanne, die ooit Cora van Mora aan een job hielp, begon het hem te dagen dat zijn beroepskeuze was ingegeven door een eerder misplaatste nostalgie naar een topfunctie uit de feodale middeleeuwen.

In die donkere tijden voor de verlichting hield een pluimgraaf namens de landsheer toezicht op het feodale pluimgraafrecht, waaronder het zwanenrecht en duivenrecht. Hoewel het een zeer aanzienlijk beroep was, dat voornamelijk door edellieden werd uitgeoefend, betrof het, evenmin als fotograaf, loopgraaf, cartograaf of het inmiddels ook al naar de geschiedenisboeken verbannen beroep van stenograaf, een adellijke titel zoals burggraaf.

Times are a changing, sprak onze wijze en flexibele vriend, “het heeft niet langer zin te solliciteren naar de post van pluimgraaf, lantaarnopsteker, letterzetter, grammofoonopnamencontroleur, telegrambezorger, botentrekker, typiste, ouvreuse, notenkraker of stronttonnetjesschepper!”

Strontschepper

Een strontschepper of stronttonnetjesschepper met twee emmers vol uitwerpselen uit een huis in de Jordaan in Amsterdam op weg naar de boldootkar van de gemeentereiniging. 13 september 1953. (Spaarnestad Photo)

Allemaal overbodig geworden ambachten en beroepen. Deuren gaan automatisch open en dicht, geld komt uit de muur, bankieren doe je het hipst via een app en helpdesks maken steeds meer gebruik van spraaktechnologie met gekke emotie-uitschuivers in de synthetische stem. Waar vroeger nog een Robbedoesje met een koddig cilindervormig hoedje de lift bediende, een mens achter een glazen wand met spreekgaatjes en heen-en-weer schuivende luikjes treinkaartjes verkocht en de poinçonneur er volgens Serge Gainsbourg “gaatjes in maakte om zo een carnaval van confetti tot in zijn bed te kunnen meenemen”, valt nu niemand meer te bespeuren, behalve massa’s hopeloos op machines foeterende klanten.

Robots nemen steeds meer – en vooralsnog routinematige – taken over, dus keek Charley in de lijst met toekomstgerichte beroepen zoals “neuromarketeer“, een relatief nieuw vakgebied waarbij medische technieken en inzichten uit de neurowetenschap worden toegepast op het terrein van marketing. Het doel is producten en diensten beter te laten aansluiten bij behoeftes van consumenten en om reclamecampagnes effectiever te maken. Tegenwoordig gebruiken grote bedrijven en Hollywood filmstudio’s hersenscans (functional magnetic resonance imaging of fMRI) om reclamecampagnes te testen of de reacties te onderzoeken op “trailers” van nieuwe films.

IMG_0142

Charley’s functional magnetic resonance imaging apparaat in werking

“Da’s onwelvoeglijk je kop laten hacken”, foeterde Charley, die verder scrolde in de lijst en toch iets meer heil zag in de functie van “Chief happiness officer” of werkgelukdeskundige die de geluksbeleving op de werkvloer probeert te verhogen.  “Joepie, allemaal gelukkig werken tot je erbij neervalt, tenzij je een longevity coach (levensverlengingsdeskundige) inhuurt, die iedereen dan weer gezonder maakt om nog langer te kunnen werken…” zuchtte Charley, “dan kies ik ervoor om robot te worden, want dat blijkt nog steeds fiscaal veel voordeliger te zijn.”

Er is al veel inkt gevloeid over hoeveel jobs gaan sneuvelen door robots en de angst zit er bij velen goed in. Toen Ned Ludd in de 18de eeuw weefmachines kapot sloeg als reactie tegen de opkomende industrialisering, zijn de Luddieten als sociale beweging zich blijven verzetten tegen de industriële en technologische vooruitgang.

Hoewel Charley robotjes wel bijzonder leuk vindt, realiseerde hij zich dat robotisering niet enkel jobs zal kosten, maar ook een verlies aan fiscale inkomsten en sociale zekerheidsbijdragen. Een vennootschap die robots inzet in plaats van mensen zal kosten besparen en dus meer winst maken die belast wordt in de vennootschapsbelasting en die is sowieso lager dan de personenbelasting op het loon van de werknemer.
Maar waar het vooral om draait zijn de sociale zekerheidsbijdragen. Die slaan in hoofdzaak op arbeid. Als die arbeid wordt vervangen door robots, dan zal dit een zware impact hebben op de financiering van de sociale zekerheid.

Daarom stelde de Waalse minister van Begroting, Christophe Lacroix (PS) in 2016 een nieuwe taks voor, de “robottaks” en werd prompt uitgelachen.

Maar Charley zag wel iets in dit voorstel: “Misschien moeten we niet teruggaan naar de verdwenen pluimgraaf uit de middeleeuwen maar nog verder naar het oude Rome waar de Romeinen hun slaven taxeerden en niet hun arbeid en moeten we ervoor zorgen dat de moderne slaven – robot is immers het Tsjechische woord voor slaaf – eveneens hun bijdrage leveren. Na het internet of things volgt de taxation of things.”

Advertenties

2 thoughts on “De verdwenen pluimgraaf

  1. Charley, het zijn moeilijke tijden. Zelf zonder hondenstiel zal je tot je 67 moeten werken en voor een nooit stilzittende viervoeter als jij is dit niet simpel. Misschien moet je schrijvende wijs een nieuwe wereld creeren waar we ons allen beter voelen. Vergeet nooit wie schrijft die blijft!!!

  2. Charley is back – en dat zullen we weten! Weer enorm genoten van zijn kennis en verhalen en zelfs nog een nieuw woord geleerd: pluimgraaf. Fijn dat je terug bent!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s